Karot ile Standart Numune Sonuçları Arasındaki Uyuşmazlıkta Kabul Kriterleri
Sahada sık karşılaştığım ama net bir çözüme kavuşturamadığım bir konuyu tartışmaya açmak istiyorum. Yapı denetimi kapsamında standart küp/silindir numunelerle (TS EN 12390-3) elde edilen 28 günlük basınç dayanımı sonuçları ile, aynı elemandan sonradan alınan karot numunelerinin (TS EN 12504-1) sonuçları arasında bazen ciddi farklar çıkıyor — bu genelde başlıklama, kürleme koşulları, numune boyutu/narinlik oranı farkları ve zeminde/elemanda oluşan gerçek olgunluk farkından kaynaklanıyor.
Sorularım:
1. Standart numune sonucu sınıfı sağlıyor ama karot sonucu sağlamıyorsa (veya tam tersi), pratikte hangisini esas alıyorsunuz? TS EN 13791’deki karakteristik dayanım değerlendirme yaklaşımını (in-situ karakteristik dayanım hesabı) sahada gerçekten uyguluyor musunuz, yoksa çoğu zaman idari/yönetmelik baskısıyla daha “kolay” olan sonuca mı yöneliniyor?
2. Karot çapı 100 mm’nin altına düştüğünde (özellikle donatı yoğun elemanlarda 75 mm karot almak zorunda kaldığımız durumlarda), TS EN 12390-4’teki düzeltme faktörlerini uyguladığınızda elde ettiğiniz sonuçlara ne kadar güveniyorsunuz? Literatürde bu küçük çaplı karotların sonuçlarının aşırı düşük çıkma eğilimi olduğuna dair yaygın bir görüş var, sizin sahadaki deneyiminiz bunu doğruluyor mu?
3. Yapı denetim firmaları arasında, aynı yapı elemanından alınan karot sonuçlarının değerlendirilmesinde standart sapma / güven aralığı yaklaşımı yerine tek tek numune bazlı kabul-red kararı verilmesi konusunda ne düşünüyorsunuz? Bu, istatistiksel olarak yeterli numune sayısına ulaşılamayan küçük ölçekli projelerde ciddi bir belirsizlik yaratmıyor mu?
-
Bu tartışma 5 gün, 7 saat önce ile
İnşaat Mühendisi arasında değiştirildi.
-
Bu tartışma 5 gün, 7 saat önce ile
Yanıtlamak için giriş yapın.