Adam/kadın  muhendislik  fakültesini bitiriyor, diplomasini aliyor, zorluklar bitti zannediyor. Okul bitince ailenin de buyuk beklentileri oluyor. Oglu/kızi sonucta muhendis olmuş, is bulacak, iyi para kazanacak. Aile de haklı. Sonra ilgili kişi basliyor is aramaya, 1 ay, 2 ay, 3 ay, 4 ay….Bazen seneler. İş yok…yada is var para yok… Büyük hayal kırıklıği tabi. Bir de etraftaki yetersiz, dalkavuklara bakıyor ißleri gucleri yerinde, iyi mevkideler, hayal kıriklıği daha bir artıyor. Sonra ilgili başlıyor kendini sorgulamaya. Ailesine karşı kendini sorunlu hissediyor, eve gitmekten utanıyor, babasindan annesinden para istemekte utaniyor, kendini yetersiz hissediyor…Döngü boylece devam ediyor.

Bu durumda olan binlarce mühendis var.Tanıyorum, biliyorum, gorusüyorum. Bu durumdaki muhendisler bilsinler ki yetersiz olanlar kendileri degil.Yetersiz olan devlet… Gerekmedigi halde bir sürü universite acan devlet, yalakalara, dalkavuklara prim veren devlet, işini hakkiyla yapmaya calısani süründüren devlet, büyumeyi saglamayıp iş alanlari acmayan devlet, parayı bilginin onunde tutan devlet…

Bu baglamda issiz muhendisler kesinlikle kendisini suçlamasin, musterih olsun. Umut yitirmesin.Bir seyleri duzeltmeye calıssin, illa muhendislik yapacagım diye ugrasmasin, baska alanlara yönelsin. Ama hayatinin sonuna kadar sorumluları unutmasin…